oysa da vursa kahrını sırtıma
ölümü oraya gömün benim
dağ bu neleri barındırır neleri
derindir dağlar derin
ölüme de tilili ölüme de tilili
tilili ölüme de ömrümüz
anlamıyorlar biz yoksak
gökyüzü çıplak kalır
kentleri susuşlar kanatır
beni gömmeyin susmaya gömülmeyin
susmak yanılsamadır.
tek bir kişiyi özlersiniz ve her yer ıssız gelir.
aniden.
birdenbire, beklenmedik olandan…
beklemeyene: dilegelen bir dünya.
vahiy gibi, en çok ona benziyor.
baharın karnını öptüğüm rüya.
o yüzden ‘ayak’landım, yukarı ağdım.
sana vardığımda ağlamam bundan…
1
sevgilim sabahın erkenini seviyor,
ben geceyi ve esmerliğini onun,
o dorukları seviyor, korkuyor bundan
ben rüzgarla buluşan tepeyi, tuhaflığı,
ona bir yeşil gülümsüyor,
ben, hayatı delice sevdiysem nasıl,
diyorum, seni de öyle.
o kendi boşluğunda oyalanan günlerde
canı sıkılan bir çocuk gibi uyuyor,
ben göğe bakıyorum geceden,
kendi çukurunu bulmuş deniz gibiyim
diyorum, yanında,
o sabahları eğilip öpüyor denizi.
çıplağın çıplağımda, rüzgarın dağımda olsun,
esmerliğin gecemde, öyle kal.
“bulutlara bak, gidiyorlar, hızla” diyorsun,
yağmur bir yalıyor yüzümü,
bir duruyor.
sabahları eğilip yüzüme
öpüşün geçiyor bir, bir duruyor aklım.
su ve rüzgar, dağ ve doruk, sonsuz hepsi,
oysa camdaki sardunya gibi üşür
bana biçtiğin ömür, ölüm geliyor aklıma bir
bir, çıplağın çıplağımda.
rüzgarın dağımda olsun tenin gecemde
öyle kal, sana sonsuz sarıldığımda.
3 
